close
Facebook Share Twitter Share WhatsApp Share Telegram Share
ఆ గ్రామం

- గంగాధర్‌ అంబటి

‘‘నిజమా, ఏదీ మళ్ళీ చెప్పండి’’ అన్నాడు డాక్టర్‌ వేణు.
‘‘ఎస్‌ వేణూ, నేను చెప్పేది పచ్చి నిజం. నేనీ టౌన్‌లో పదిహేడు సంవత్సరాలుగా క్లినిక్‌ నడుపుతున్నా. కానీ, ఆ గ్రామం నుంచి మాత్రం ఒక్కరంటే ఒక్కరు కూడా ఏదైనా ప్రమాదకరమైన జబ్బు బారినపడి నా వద్దకు రాలేదు. ఏదో చిన్నచిన్న నలతలు- అదీ దగ్గు, జలుబు, జ్వరం అంతే. అంతేకానీ, గుండెజబ్బులూ కిడ్నీలు పాడైపోవడమూ లివర్‌ దెబ్బతినడమూ వగైరాలేమీ ఉండవు వాళ్ళకి’’ చాలా ఉత్సాహంగా చెప్పుకుపోతున్నాడు డాక్టర్‌ సుకుమార్‌.
చాలా విచిత్రంగా అనిపించింది డాక్టర్‌ వేణుకి. అతను అలా ఆలోచిస్తుండగానే సుకుమార్‌ ఈ మాట అనటంతో దిగ్భ్రాంతికి లోనయ్యాడు.
‘‘ఆ గ్రామంవాళ్ళు ఏ జబ్బులూ వచ్చి చావరు. జస్ట్‌ ముసలాళ్ళయి చచ్చిపోతారంతే...’’
ఇక ఒక నిర్ణయానికొచ్చాడు డాక్టర్‌ వేణు.

* * *

అది ఒక మోస్తరు పట్టణంలోని ప్రైవేటు ఆసుపత్రి. ఆ చుట్టుపక్కల సుమారు ఇరవై గ్రామాలకు ఇదే అతి దగ్గరలో ఉన్న ఆసుపత్రి. పల్లె ప్రజలకు సేవ చేయాలన్న మహదాశయంతో అక్కడ ఆసుపత్రి ప్రారంభించాడు సుకుమార్‌. మంచి నైపుణ్యం ఉన్న డాక్టర్‌గా పేరు సంపాదించాడు. తన పిల్లలు బాగా చదువుకుని అమెరికాలో సెటిలైపోవటంతో, తన తదనంతరం ఆ ఆసుపత్రి నిర్వహణ బాధ్యతను ఎవరికి అప్పగించాలనే ఆలోచనతో తనలా ఆదర్శ భావాలున్న ఒక యువ డాక్టర్‌ కోసం అన్వేషణ ప్రారంభించాడు. ఆ అన్వేషణ ఫలితమే డాక్టర్‌ వేణు.
ఇప్పుడు వారిద్దరూ తర్కించుకుంటున్న అంశం- ఒక గ్రామ ప్రజల గురించీ వారి ఆరోగ్య పరిస్థితుల గురించి. వేణుకి ఆ గ్రామం గురించి వింటున్న విషయాలు అత్యంత ఆశ్చర్యాన్నీ ఆసక్తినీ కలిగించాయి. అసలు ఆ గ్రామం అంటూ ఒకటున్నది అని కూడా చాలాకాలం వరకూ తనకు తెలియదని సుకుమార్‌ చెప్పడం మరో విశేషం. అందుకే ఆ గ్రామం గురించి పరిశోధన చేయాలనే నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.
ఆ గ్రామం పేరు శివాయనపల్లి.

* * *

‘‘నువ్వేం పనిచేస్తుంటావ్‌’’ స్టెతస్కోప్‌ ఆ పిల్లాడి గుండెమీద పెడుతూ అడిగాడు డాక్టర్‌ వేణు- ఆ పిల్లాడి తండ్రిని.
‘‘మా శివాయనపల్లికి కూతవేటు దూరంలో క్వారీల్లో రోజుకూలీ చేస్తుంటాను సారూ’’ సమాధానమిచ్చాడు శీనయ్య.
‘‘అలాగా. మీ గ్రామంవాళ్ళు ఏమేం పనులు చేస్తుంటారు?’’
‘‘పగలంతా క్వారీ పనుల్లో ఉంటారు సారూ. కొంతమంది మా ఇళ్ళల్లోనే పెరట్లో కూరగాయలూ పళ్ళూ పెంచుతారు. ఆ... ఇంకా కొందరు కిళ్ళీకొట్లూ కాఫీ హోటళ్ళూ నడుపుతుంటారు. కోళ్ళను కూడా పెంచుతూంటారు బాబూ. మా ఆడాళ్ళు అందరూ జాకెట్టు గుడ్డలూ పిల్లలకి చొక్కాలూ పెద్దాళ్ళకి ప్యాంటులూ అవీ కుడతావుంటారు. కుట్టుమిషన్‌లు ఉంటాయి సారూ.’’
‘‘ఆహా. మీ ఊళ్ళో పిల్లలు చదువుకోరా?’’ అన్నాడు ప్రిస్క్రిప్షన్‌ పాడ్‌ ముందుకు లాక్కుంటూ.
‘‘ఎందుకు చదువుకోరు బాబూ... స్కూలు ఉంది మా ఊళ్ళో. పిల్లలకి ఆడుకోటానికి పార్కు కూడా కట్టుకున్నాం’’ అన్నాడు శీనయ్య గొప్పగా.
‘‘గుడ్‌ గుడ్‌. మరి మీరేమేమి తింటుంటారు?’’ ప్రిస్క్రిప్షన్‌ రాస్తూ అడిగాడు.
‘‘ఒకటంటూ ఏమీలేదు సారూ, అన్నీ తింటాం. కాయగూరలు దగ్గర్నుంచి చికెను, మటన్‌, చేపలు, రొయ్యలు... ఏదైనా మూడుపూటలా బాగా లాగించేస్తాం.’’
‘‘ఆయిల్‌ అదీ తక్కువ వేసుకుంటారా?’’
‘‘ఆయిల్‌ బాగా పడందే ముద్దదిగదు సారూ.’’
‘‘సరి సర్లే. మీ అబ్బాయికి నార్మల్‌ జ్వరం. రెండ్రోజుల్లో తగ్గిపోద్ది. ఈ ట్యాబ్లెట్స్‌ రోజుకొకటి రాత్రి భోజనం అయిన తర్వాత వెయ్యి- ఒక రెండ్రోజులపాటు’’ అన్నాడు ప్రిస్క్రిప్షన్‌ చేతికిస్తూ.
‘‘సరే డాక్టరు సారూ, ఉంటానయ్యా.’’
‘‘ఆఁ శీనూ, మీ ఊరు ఎన్నాళ్ళనుంచి ఉంది? అంటే నువ్వు పుట్టినప్పటి నుంచీ ఇక్కడే ఉన్నావా లేక మీరందరూ ఎక్కడ్నుంచైనా వచ్చారా?’’
‘‘నేనయితే ఇక్కడ్నే పుట్టానయ్యా. కానీ మా తాత ఎక్కడ్నో పుట్టి ఇక్కడకు వచ్చాడంట.’’
‘‘మీ తాతను నేను కలవాలి. ఒకసారి మీ ఊరు వస్తా.’’
‘‘ఎందుకు సారూ, నేనే తీసుకొస్తాను. మీకెందుకా శ్రమ’’ అని కొడుకుని తీసుకుని బయటికి అడుగువేశాడు శీనయ్య.

* * *

‘‘చాలా ఏళ్ళక్రితం... చాలా దూరం బాబయ్యా... ఈ కిలోమీటర్ల లెక్క అదీ నాకు తెల్వదు... మేముండే ఊళ్ళో నీరులేకా వర్షాలుపడకా తినడానికి తిండిలేకా ఒక పది మందిమి ఒక రేతిరి సముద్రంలో ఓడ ఎక్కి నెల దినాలు అటు తిరిగి ఇటు తిరిగి, అక్కడ్నుంచి కొండలూ పుట్టలూ తిరిగి ఇప్పుడు మేముంటున్నచోటుకి వచ్చాం. ఆ పక్కనే కొండకి దిగువగా ఉన్న క్వారీల్లో పని సంపాదించాం. మా తర్వాత ఇంకొంతమంది ఆ తర్వాత ఇంకొంతమంది అలా చాలామంది మా ఊరి నుంచి ఇక్కడికి వచ్చేశారు. ఇక్కడే అందరం భూమి కొనుక్కొని ముందు గుడిసెలూ తర్వాత ఇటుక ఇళ్ళూ అడుసుతో కట్టుకున్నాం. తర్వాత ఒక గుడి కూడా కట్టుకున్నాం.
మా ఇలవేలుపు శివుడు. అందుకే ఊరిపేరు శివాయనపల్లి అని మేమే పేరు పెట్టాం. కొంతకాలానికి మా ఊరికి ఒక సాధువు వచ్చి, మా కుర్రాళ్ళని ఉడుకెత్తించి మా ఇళ్ళల్లో పెరట్లో భూమిని కొంత ఖాళీ చేయించి ఉల్లిపాయలూ చిక్కుడూ వేరుశెనగలూ ఇంకా ద్రాక్షా పండించేట్టు చేశాడు. కొన్ని విత్తనాలు కూడా ఇచ్చాడు బాబూ. మా ఊరికి కొత్త వెలుగొచ్చింది. పిల్లలకి బడి కట్టించాం. ఆ సాధువు పాఠాలు చెప్పటం మొదలుపెట్టాడు. పిల్లలు కొంతమంది బాగా చదువుకుని టౌన్‌లో ఉద్యోగాలు చేస్తున్నారు. కొంతమంది పెద్దాళ్ళు కిళ్ళీకొట్లూ హోటళ్ళూ పెట్టుకున్నారు. ఆడాళ్ళు కుట్టుపని మొదలు పెట్టారు. ఇదుగో బాబూ, ఇప్పుడిలా సంతోషంగా ఉన్నాం’’ అని శీనయ్య తాత అనర్గళంగా చెబుతుంటే చాలా ఆసక్తిగా విన్నాడు వేణు.
శీనయ్య తాత వెళ్ళాక వేణు తీవ్రంగా ఆలోచించి కొంతమంది మెడికల్‌ స్టూడెంట్స్‌ ఇంకా కొంతమంది తోటి డాక్టర్ల సపోర్టు తీసుకుని శివాయనపల్లి పరిధికి సంబంధించిన పంచాయతీ ఆఫీసు నుంచి ఆ ఊళ్ళో అప్పటిదాకా చనిపోయిన వారందరి డెత్‌ సర్టిఫికెట్స్‌ సంపాదించాడు. అందరూ ఆ డెత్‌ సర్టిఫికెట్సూ మెడికల్‌ హిస్టరీస్‌, ఫ్యామిలీ జీనియాలజి స్టడీ చెయ్యడం ప్రారంభించారు. కొన్ని వారాలు పట్టింది వారికి. ఆ ఫలితాలు చాలా ఆశ్చర్యం కలిగించాయి. ఏ ఒక్కరికీ- అదీ 70 సంవత్సరాలలోపువారికి హార్ట్‌ ఎటాక్‌ అనేదే రాలేదు. ఆ సూచనకూడా లేదు. శివాయనపల్లిలోని 70 సంవత్సరాలలోపువారి మరణశాతం రాష్ట్రం మొత్తంమీద మరణశాతంలో సగం ఉంది. ఏ కారణంవల్లనైతేనేమీ వారి మరణశాతం మామూలుకంటే 30 నుంచి 35 శాతం తక్కువ ఉంది.
ఇలాకాదని వేణు, కొంతమంది మెడికల్‌ స్టూడెంట్స్‌ని శివాయనపల్లి పంపించి, ఇంటింటికీ తిరిగి ఇంటర్వ్యూ చేయమని చెప్పాడు. వాళ్ళు ఇరవైఒక్క సంవత్సరాలూ ఆపైబడినవారితో మాట్లాడారు. అద్భుతం... ఒక్క ఆత్మహత్య లేదూ మద్యపానం అలవాటు లేదూ నేరప్రవృత్తి లేదూ మానసిక దౌర్బల్యం లేదు. సెప్టిక్‌ అల్సర్స్‌ లాంటివేమైనా ఉన్నాయేమోననీ శోధించారు. అది కూడా లేదు.
డాక్టర్‌ సుకుమార్‌ చెప్పినట్టు ‘జస్ట్‌ వాళ్ళంతా ముసలాళ్ళయ్యి చచ్చిపోతున్నారంతే!’

డాక్టర్‌ వేణుకి ఒక ఆలోచన వచ్చింది మొదట్లో- వాళ్ళకేమైనా ప్రత్యేకమైన ఆహారపు అలవాట్లున్నాయేమోనని. కొంతమంది డైటీషియన్స్‌తో వారి ఆహారపు అలవాట్లని పరిశోధన చేయించాడు. ఇక్కడ కూడా ఆశ్చర్యం... డైటీషియన్స్‌ రిపోర్ట్‌ ప్రకారం శివాయనపల్లి గ్రామవాసుల్లో 41 శాతం క్యాలరీస్‌ మాంసకృత్తులవల్లే వస్తున్నాయి. పైగా ఈ గ్రామవాసులు పొద్దున్నే యోగా చెయ్యడం లేదా ఆరేడు కిలోమీటర్లు పరిగెత్తడం లాంటివేమీ చెయ్యడం లేదు.
‘‘అరే, డైట్‌ సరిగా లేదు, ఎక్సర్‌సైజ్‌ చెయ్యరు. ఇంకేమిటి- వాళ్ళందరికీ ఏ వ్యాధీ రాకుండా ఎలా ఉంది?’’ వేణు పరిపరి విధాలుగా ఆలోచించాడు. పోనీ జెనెటిక్స్‌? శివాయనపల్లి గ్రామవాసుల చుట్టాలు పక్కాలు ఏయే ఊళ్ళల్లో ఉంటున్నారో ఆ వివరాలన్నీ సేకరించి, వాళ్ళందరూ కూడా ఇదే విధమైన ఆరోగ్యంతో ఉన్నారా అని విశ్లేషించాడు. ఉహూఁ లేదు. అంటే వాళ్ళ జీన్స్‌ కూడా కారణం కాదు... మరేమిటి?
శివాయనపల్లి భౌగోళికంగా ఎలా ఉంది అనే కోణంలో ఆలోచించాడు. పోనీ వారు నివసించే కొండప్రాంతం, ఆ పరిసరాలూ కారణమా- వారి ఆరోగ్య ఉన్నతికి? అలా అయినా చూద్దామని శివాయనపల్లికి రెండు మూడు కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న రెండు ఇతర గ్రామాల నుంచి సమాచారం సేకరించాడు. ఎందుకంటే ఆ రెండు గ్రామాలూ భౌగోళికంగా శివాయనపల్లిలానే ఉంటాయి. కానీ, ఆ రెండు గ్రామాల మెడికల్‌ హిస్టరీ చూస్తే 70 సంవత్సరాలలోపు వారి మరణశాతం శివాయనపల్లికంటే మూడింతలు ఉంది.
ఈ పరిశోధనలకు అంతమెక్కడ?
ఏ కోణంలో ఆలోచించాలో అర్థంకాక సతమతమయ్యాడు వేణు. తెల్లవారుజామున ఒక మెరుపులాంటి ఆలోచన వచ్చింది.
వాళ్ళ ఆరోగ్య రహస్యం- డైట్‌ కాదు, ఎక్సర్‌సైజ్‌ కాదు, జీన్స్‌ కాదు, భౌగోళికం కాదు. అదేదో శివాయనపల్లిలోనే ఉంది.
అది తెలుసుకోవాలంటే శివాయనపల్లిలో కొన్నాళ్ళు మకాం వెయ్యాలి అని నిర్ణయించుకున్నాడు వేణు.

* * *

అది రాష్ట్ర రాజధానిలోని ఒక మెడికల్‌ కౌన్సిల్‌ సమావేశం. డాక్టర్‌ వేణు ప్రసంగిస్తున్నాడు.
‘‘డియర్‌ డాక్టర్స్‌... శివాయనపల్లి ఒక అద్భుతం. నిజం చెప్పాలంటే అది ఒక ఊరు కాదు, ఊరంత కుటుంబం. వారి జీవన విధానం మనందరికీ ఒక పాఠం వంటిది.
ఆ ఊరిజనం వీలైనంతవరకూ ఒకరిని ఒకరు రోజూ కలుసుకుంటూ ఉంటారు. వీధుల్లో కనపడిన వారిని పలుకరిస్తూ వారి బాగోగులు తెలుసుకుంటూ ఉంటారు. ఒకరికి ఒకరు వంటల్లో సాయం చేసుకుంటారు.
ఆ గ్రామంలో అన్నీ సమష్టి కుటుంబాలే.
ఒకే ఇంట్లో మూడు తరాలవాళ్ళు ఉంటారు. రోజుకి ఒక్కసారైనా అందరూ కలిసి భోజనం చేస్తారు. తాతయ్యలూ మామ్మల మాటలకి చాలా విలువ ఇస్తారు. అందరూ కలిసి వారానికి ఒక్కసారైనా గుడిలోనో ఇంటిలోనో దైవప్రార్థన చేస్తారు. తోటివారి పనిలో ఏదైనా సమస్య ఎదురైతే అందరూ కలిసి చేతనైన సాయం చేస్తారు. ఏ ఇంట్లో ఏ వేడుక జరిగినా అందరూ తలో చెయ్యీ వేస్తారు. ఒకరికి ఒకరు తోడు ఉన్నారనే ధైర్యం వాళ్ళల్లో అడుగడుగునా కనిపిస్తూ ఉంటుంది. వారి తాతలనాటి నుండీ వచ్చిన సంఘీభావం, సమాజ పరిరక్షణా వారిని మన ఆధునిక సమాజంలో ఉండే డిప్రెషన్స్‌ బారినపడకుండా కాపాడుతోంది. ఎక్కువకాలం ఆరోగ్యంగా జీవించాలంటే మనమందరం ఆలోచించేది... ఏం తినాలీ ఏం తినకూడదూ ఎంత ఎఫెక్టివ్‌గా ఎక్సర్‌సైజ్‌ చెయ్యాలీ అన్నదే. కానీ, ఎవరమూ ఆరోగ్యాన్ని ఒక సంఘం ప్రాతిపదికగా ఆలోచించం.
శివాయనపల్లి గ్రామవాసులు అంత ఆరోగ్యంగా ఉండడానికి- వాళ్ళెక్కడ నుంచి వచ్చారన్నది కాదు, వాళ్ళు తమ చిన్న ప్రపంచాన్ని బంధాలతో ఎంత బలంగా అల్లుకున్నారన్నదే కారణం.
మీరూ వెళ్ళండి- శివాయనపల్లికి. నాకు ఇంకా గుర్తు... నేను శివాయనపల్లికి వెళ్ళిన మొదటిరోజు- ఇంట్లోని మూడుతరాలు కలిసి చేసే భోజనాలూ, గ్రామప్రజలు సాయంత్రాలు వీధుల్లో ఒకరిని ఒకరు చేసుకునే పరామర్శలూ, అరుగుల మీద కూర్చుని బాతాఖానీలూ, పగలంతా కుట్టుమిషన్‌ పనులు చేసే ఆడవాళ్ళు సాయంత్రం అయ్యేసరికి క్వారీల్లో పనిచేసి వచ్చే మగవాళ్ళ కోసం అందంగా తయారై ఆరాటంగా వేచి చూడటం...
ఇలా...అంతా మేజికల్‌...రియల్లీ మేజికల్‌...’’
అందరూ ఉద్వేగంగా ఆశ్చర్యంగా వింటూ ఉండగా ప్రసంగం ముగించి స్టేజీ దిగాడు వేణు.

ఇంకా..

జిల్లా వార్తలు

దేవ‌తార్చ‌న

రుచులు
+

© 1999- 2020 Ushodaya Enterprises Pvt.Ltd,All rights reserved.
Powered By Margadarsi Computers

Android PhonesApple Phones

For Editorial Feedback - eMail: infonet@eenadu.net
For Digital Marketing enquiries Contact :
040 - 23318181 eMail :marketing@eenadu.net
Best Viewed In Latest Browsers

Terms & Conditions   |   Privacy Policy

For Editorial Feedback - eMail: infonet@eenadu.net
For Digital Marketing enquiries Contact : 040 -
23318181 eMail :marketing@eenadu.net
Best Viewed In Latest Browsers
Terms & Conditions   |   Privacy Policy
Contents of eenadu.net are copyright protected.Copy and/or reproduction and/or re-use of contents or any part thereof, without consent of UEPL is illegal.Such persons will be prosecuted.