close
నటిస్తానని కల్లో కూడా అనుకోలేదు!

నటిస్తానని కల్లో కూడా అనుకోలేదు!

థియేటర్‌లోకి అడుగుపెట్టగానే మన పక్కింటి కుర్రాడో, లేక నిన్న మొన్నటిదాకా కలిసి మెలిసి తిరిగిన స్నేహితుడో తెరపైన కనిపిస్తే ఎలా ఉంటుంది?... రాజ్‌తరుణ్‌ని చూస్తున్నప్పుడు సగటు ప్రేక్షకుడికి అలాంటి అనుభూతే కలుగుతుంది. ‘ఉయ్యాలా జంపాలా’తో తెరకు పరిచయమైన ఈ నూనూగు మీసాల కథానాయకుడు ‘సినిమా చూపిస్త మావ’, ‘కుమారి 21 ఎఫ్‌’లాంటి సినిమాలతో వరుస విజయాల్ని అందుకున్నాడు. ‘నటుడిని కావాలని కల్లో కూడా అనుకోలేదు’ అని చెప్పే రాజ్‌తరుణ్‌ ప్రయాణం విశాఖపట్నం నుంచి హైదరాబాద్‌ వరకూ, లఘు చిత్రాల నుంచి వెండితెర వరకూ ఎలా సాగిందో అతని మాటల్లోనే...
నిజంగా నటుడిని అవ్వాలనైతే అనుకోలేదు కానీ సినిమా అంటే మాత్రం నాకు చిన్నప్పట్నుంచీ పిచ్చి. వరుసబెట్టి రోజుకు మూడు నాలుగు సినిమాలు చూసినా బోరు కొట్టేది కాదు. ఇక స్కూలుకు సెలవంటే నేను థియేటర్‌లోనే ఉంటానని స్నేహితులూ, ఇంట్లోవాళ్లూ ఫిక్సయిపోయేవారు. తరగతి కంటే వైజాగ్‌ సుకన్య, సౌజన్య, జగదాంబ థియేటర్లతోనే నాకు అనుబంధం ఎక్కువ. ఎందుకో తెలీదు కానీ రెండో తరగతి నుంచే సినిమాలంటే ఇష్టం పెరిగింది. అలాగని నేనేమీ బ్యాక్‌ బెంచ్‌ స్టూడెంట్‌ని కాదు. పరీక్షల్లో ఒకటి, రెండు ర్యాంకులు ఎప్పుడూ దాటలేదు. అందుకే ఇంట్లో నాకు చాలా స్వేచ్ఛనిచ్చేవారు. నాన్న స్టేట్‌బ్యాంక్‌ ఉద్యోగి. అమ్మ గృహిణి. నేను పుట్టిపెరిగిందంతా విశాఖపట్నంలోనే. నాన్నగారే థియేటర్‌కు వచ్చి నన్ను వదిలిపెట్టి వెళ్లిన సందర్భాలు చాలా ఉన్నాయి. నాకు టికెట్లు దొరకనప్పుడు ఆయన సాయంతోనే ఎలాగోలా తెప్పించుకునేవాణ్ని. ‘ఒక్కడు’ సినిమా సమయంలో నాన్న నన్ను థియేటర్‌లో కూర్చోబెట్టి ఆఫీసుకు వెళ్లిపోయారు. సినిమా పూర్తయ్యాక అందరితోపాటే నడుచుకుంటూ బయటికొచ్చా కానీ, అంత త్వరగా ఆ సినిమా ప్రభావం నుంచి బయట పడలేకపోయా. సినిమాల ముద్ర నాపైన బలంగా పడుతోందని అర్థమైంది. ఆ రోజంతా దాని గురించిన ఆలోచనలే. సినిమాల్లోకి రావాలన్న ఆలోచనా అప్పుడే క్రమంగా మొదలైంది. వారంలో ఓరోజు ఇంట్లో చెప్పీ, ఇంకో రోజు చెప్పకుండా సినిమాలకు వెళ్లిపోయేవాణ్ని. మరీ ఇంత పిచ్చేంట్రా అని ఇంట్లో అప్పుడప్పుడూ కోప్పడేవాళ్లు.

ప్రమాదం ఓ మలుపు
తొమ్మిదో తరగతిలో ఉన్నప్పుడు ఓ రోడ్డు ప్రమాదంలో నా చేయి విరిగింది. మూడు నెలలపాటు ఇంట్లోనే ఉండాల్సొచ్చింది. ఆ ప్రమాదమే నా జీవితానికి పెద్ద మలుపు. అప్పుడు కాలక్షేపానికి సినిమా తప్ప మరో ప్రత్యామ్నాయం కనిపించలేదు. ఇంట్లోనే రోజుకు మూడు నాలుగు సినిమాలు చూస్తూ గడిపేవాణ్ని. అందులోనూ ఎక్కువగా హాలీవుడ్‌ సినిమాలే. ‘మెమెంటో’ లాంటి సినిమాలు చూశాక సినిమా మేకింగ్‌పైన ఆసక్తి పెరిగింది. మంచి సన్నివేశాల్ని చూసినప్పుడు ‘అరే... ఈ షాట్‌ భలే ఉందే? అసలు దీన్ని ఎలా తీసుంటారబ్బా?’ అంటూ వాటి గురించి పదే పదే ఆలోచించేవాణ్ని. ఆ సమయంలోనే ‘జగడం’ సినిమా విడుదలైంది. చేతికి కట్టున్నా నొప్పి లేదు కదా అని బస్సెక్కి థియేటర్‌కి వెళ్లా. సినిమా చూశాక చిత్రీకరణ గురించి ఆలోచిస్తూ 20 కిలోమీటర్ల దూరం నడుచుకుంటూ ఇంటికొచ్చా. ఇక లాభం లేదు... నేను దర్శకుడినవ్వాల్సిందే అని అప్పుడే నిర్ణయించుకున్నా. మా ఇంట్లో ఒక డిజిటల్‌ కెమెరా ఉండేది. దాంతోనే ఓ సినిమా తీయాలనుకున్నా. అదే విషయం స్నేహితులకి చెబితే ఎవరినుంచీ పెద్దగా ప్రోత్సాహం రాలేదు. నేనే ఓ చిన్న కథ రాసుకొని హీరోగా, దర్శకుడిగా మారి ఓ లఘుచిత్రం తీయడం మొదలుపెట్టా. స్టూలుపైన కెమెరా పెట్టి దాని ముందు నటించేవాణ్ని. ఆ వీడియోని కంప్యూటర్‌లో ఎడిట్‌ చేసి, డబ్బింగ్‌ చెప్పుకొని నాన్నకు చూపించా. నేను తీసిన సినిమాకంటే చేసిన ప్రయత్నం ఆయనకి బాగా నచ్చింది. నా అభిరుచిని ప్రోత్సహిస్తూ ఓ హ్యాండీక్యామ్‌ కొనిచ్చారు. నా లఘు చిత్రాల కెరీర్‌కు అదో చిన్న మలుపు.

వరుసగా లఘుచిత్రాలు
హ్యాండీక్యామ్‌ చేతికొచ్చాక నేనూ, అన్నయ్య శ్రీనివాస్‌, స్నేహితుడు గౌతమ్‌ కలిసి ఓ నాలుగు లఘుచిత్రాలు తీశాం. ఆ తరవాత లఘుచిత్రాల్లో శతకం కొట్టిన ఎం.ఆర్‌.ప్రొడక్షన్స్‌ సుభాష్‌ నాకు తోడయ్యాడు. అతని పర్యవేక్షణలో నేను మొదట తీసిన ‘ది లాస్ట్‌ పేజ్‌’ అనే లఘుచిత్రాన్ని మళ్లీ తీశా. ఈసారి చాలా బాగా వచ్చింది. ఆత్మహత్యల నేపథ్యంలో తీసిన చిత్రమది. చిన్న కథే అయినా నా ఆత్మవిశ్వాసాన్ని పెంచింది. ఇద్దరం కలిసి చాలా లఘుచిత్రాలు తీశాం. ‘బ్లైండ్‌ డేట్‌’, ‘ఫైవ్‌ మినిట్స్‌’, ‘బ్రేకప్‌’ లాంటివి మంచి పేరు తీసుకొచ్చాయి. నా హ్యాండీక్యామ్‌లో సినిమాలు తీసేప్పుడు క్వాలిటీ విషయంలో కొంత రాజీపడాల్సి వచ్చేది. ఆ సమయంలోనే రాధిక అనే ఆవిడ మాకు పరిచయమయ్యారు. మా ఉత్సాహం చూసి తన దగ్గరున్న ‘కెనాన్‌ డి550’ కెమెరా ఇచ్చి సినిమాలు తీసుకోమనేవారు. మేం ఒకదాని తరవాత మరోటి అలా తీస్తూ పోవడంతో, కెమెరా మా దగ్గరే ఉంచుకోమని చెప్పేవారు. దాదాపు పైసా ఖర్చు లేకుండా ప్రతి చిత్రాన్నీ తీసేవాళ్లం. నేనూ సుభాష్‌ తీసిన ఒక చిత్రానికి మాత్రం ఓ లొకేషన్‌ అద్దెకోసం ఆరొందలు చెల్లించాం. సాయంత్రానికి కథ సిద్ధం చేసుకొని, మరుసటి రోజు షూటింగ్‌ చేసి, మధ్యాహ్నానికి ఎడిట్‌ చేసి, సాయంత్రంలోపు యూట్యూబ్‌లో పెట్టేవాళ్లం. కొన్ని చిత్రాలకి లక్షల్లో హిట్లు వచ్చేవి. ఆ లైకులూ, కామెంట్లలోనే చప్పట్లూ, ఈలలూ వూహించుకుని మురిసిపోయేవాళ్లం.

తొలిసారి హైదరాబాద్‌కి...
సినిమాలు చూస్తున్నప్పుడే సినీరంగంలోకి వెళ్లాలన్న కోరిక పెరిగింది. అలాంటిది సినిమాలు తీయడం మొదలుపెట్టాక వూరికే ఉండగలనా! కానీ పరిశ్రమలో నాకు తెలిసిన వాళ్లెవరూ లేరు. అవకాశాల కోసం హైదరాబాద్‌ వెళ్లి ఎలా ప్రయత్నించాలో తెలీదు. ఒకవేళ ఆఫీసుల చుట్టూ తిరిగినా నన్ను చూసి అవకాశం ఇస్తారన్న నమ్మకం లేదు. అందుకే నా ప్రతిభ నిరూపించుకోవడానికి లఘుచిత్రాలు తప్ప మరో మార్గం కనిపించలేదు. వరసగా సినిమాలు తీయాలీ, వాటితోనే పరిశ్రమలో ఎవరో ఒకర్ని ఆకట్టుకోవాలీ అనుకున్నా. అలా నేనొక్కడినే 55కు పైగా లఘుచిత్రాలు చేశా. ఆ ప్రయత్నం వృథా పోలేదు. ఓరోజు ‘ఉయ్యాలా జంపాలా’ నిర్మాత రామ్‌మోహన్‌గారి నుంచి ‘షార్ట్‌ ఫిల్మ్‌లు బాగా చేస్తున్నావు, ఒకసారి హైదరాబాద్‌ వచ్చినప్పుడు కలువు’ అంటూ ఫేస్‌బుక్‌లో ఓ సందేశం వచ్చింది. ఆ సమయంలోనే హైదరాబాద్‌లో మా బావగారి గృహప్రవేశానికి రమ్మని ఇంటికి ఆహ్వానం అందింది. ఇంట్లో ఎవరూ వెళ్లడం లేదని తెలిసి నేను వెళ్తానని చెప్పా. అప్పటివరకు విశాఖపట్నం వదిలి నేను బయటికి వెళ్లింది లేదు. అందుకే ఇంట్లో వాళ్లు ఒక్కడినే ఎలా వెళ్తానని భయపడినా, నేను మరేం ఫర్వాలేదు వెళ్లొస్తానని చెప్పా. అలా గృహప్రవేశం వంకతో రామ్‌మోహన్‌గారిని కలవడం కోసం హైదరాబాద్‌ బయల్దేరా.

అనుకోకుండా నటనలోకి...
రామ్‌మోహన్‌గారిని కలిశాక ‘నటిస్తావా? దర్శకత్వం చేస్తావా?’ అని అడిగారు. ‘నటన ఇష్టం లేదు సార్‌, దర్శకత్వం చేస్తా’ అన్నా. సరే అని దర్శకుడు విరించిగారిని పిలిచి నాకు కథ చెప్పమన్నారు. కథ విన్నాక ‘ఎలా ఉంది?’ అని అడిగారు. ‘తొలి సగభాగం బాగుంది సార్‌, మలిభాగంలో వినోదం కాస్త పెంచాలి’ అన్నా. ‘సరే పెంచు అయితే’ అన్నారు. ఆయనలా అనేసరికి నాకేం అర్థం కాలేదు. మళ్లీ రామ్‌మోహన్‌గారే కలగజేసుకొని ‘సహాయ దర్శకుడిగా చేరిపో’ అన్నారు. ‘సరేనండీ, వారం రోజుల్లో వూరెళ్లి వచ్చేస్తా’ అన్నా. ‘వారం కాదు, ఇప్పుడే చేరిపో’ అన్నారు. ‘లేదండీ, ఈ రోజు వూరెళ్లి ఎల్లుండిలోపు వచ్చేస్తా’ అన్నా. ‘కుదరదు రేపే రావాలి’ అన్నారు. అలాగేనని చెప్పి, వెంటనే నాన్నకి ఫోన్‌ చేసి సహాయ దర్శకుడిగా ఉద్యోగం వచ్చిందని చెప్పా. ‘బీటెక్‌ ఫస్ట్‌ ఇయర్‌లో చేరావు, ఒక సంవత్సరం వృథా అవదా?’ అన్నారు నాన్న. ‘ఇప్పుడైతే ఒక సంవత్సరమే, బీటెక్‌ మొత్తం పూర్తయితే మరో మూడేళ్లు కూడా వృథా అవుతాయి’ అన్నా. నిజంగా సర్టిఫికెట్ల కోసమే తప్ప, నాకు బీటెక్‌పైన ఆసక్తే లేదు. నాన్న కూడా ఒప్పుకోవడంతో ‘ఉయ్యాలా జంపాలా’ స్క్రిప్టు పనుల్లో భాగం పంచుకున్నా. స్క్రిప్టు పూర్తయ్యాక నటీనటుల ఎంపిక ప్రక్రియ మొదలైంది. మొదట హీరోయిన్‌ కోసం ఆడిషన్స్‌ మొదలుపెట్టారు. వాళ్లతోపాటు పక్కన ఉంటూ హీరోకి సంబంధించిన సంభాషణలు చెప్పేందుకని ఆడిషన్స్‌లో నన్ను నిలబెట్టారు. మొత్తం 30 మంది అమ్మాయిలకి ఆడిషన్స్‌ చేశారు. రామ్‌మోహన్‌గారికి వాళ్లెవరూ నచ్చలేదు కానీ, ఆ క్రమంలో ఎందుకో నేను నచ్చా. ‘నువ్వు హీరోగా నటిస్తావా’ అని అడిగారు. నటిస్తానని చెప్పా. ‘మరి ముందు ఇష్టం లేదన్నావు కదా’ అన్నారు. ‘ఇంత పెద్ద సినిమా అనుకోలేదు సార్‌’ అన్నా. అలా దర్శకత్వం పైన ఆసక్తితో వచ్చినా అనుకోకుండా నటుడిగా మారా. నేను వైజాగ్‌లో ఎక్కువగా సినిమాలు చూసిన థియేటర్లలోనే నా మొదటిసినిమా ‘ఉయ్యాలా జంపాలా’ విడుదలవడం, అది విజయం సాధించడం ఓ గొప్ప అనుభూతి.

జీవితమేం మారలేదు...
ఆ తరవాత విడుదలైన ‘సినిమా చూపిస్త మావ’ కూడా విజయం సాధించింది. ‘కుమారి 21ఎఫ్‌’తో సుకుమార్‌ లాంటి పెద్ద దర్శకుడితో పనిచేసే అవకాశం దొరికింది. ఈ సినిమా కథానాయకుడిగా నాపైన భారంతో పాటు బాధ్యతనూ పెంచిందనుకుంటున్నా. ప్రస్తుతం ‘సీతమ్మ అందాలు రామయ్య సిత్రాలు’ సినిమాలో నటిస్తున్నా. రామ్‌గోపాల్‌వర్మ, వంశీలాంటి దర్శకుల సినిమాల్లోనూ పనిచేయబోతున్నా. విడుదలయ్యాక కాకుండా పనిచేస్తున్నప్పుడు మాత్రమే సినిమాల గురించి ఆలోచించడం అలవాటు చేసుకున్నా. దర్శకుడిని కావాలనుకునే చిత్ర పరిశ్రమకి వచ్చాను కాబట్టి తప్పకుండా ఏదో ఒకరోజు మెగాఫోన్‌ పడతాను. అది ఎప్పుడన్నది అప్పుడే చెప్పలేను. కథానాయకుడినైనా నా జీవితంలో పెద్దగా మార్పేమీ లేదు. ఇంట్లో వాళ్లూ, స్నేహితులూ మాత్రం నన్ను చూసి చాలా సంతోషిస్తున్నారు. వాళ్ల సంతోషం నాకూ ఆనందాన్నిస్తోంది.

ఇంకొంత...
‘ఉయ్యాలా జంపాలా’ కోసం సెట్‌కి వెళ్లేవరకు కూడా సినిమా షూటింగ్‌ వాతావరణం ఎలా ఉంటుందో నాకు తెలియదు. ప్రత్యక్షంగా చిత్రీకరణని ఎప్పుడూ చూసింది లేదు. తొలి రోజు భయం భయంగానే సెట్‌లో గడిపా. కెమెరా ముందు ఏం చేశానో, ఎలా నటించానో అస్సలు గుర్తు లేదు.
* దర్శకత్వంపైన కొంత పరిజ్ఞానం ఉన్నా, దర్శకుడి పనిలో ఏ మాత్రం జోక్యం చేసుకోను. లఘుచిత్రాలు తీసేప్పుడు ఎవరైనా వేలు పెడితేనే నాకు కోపమొచ్చేది. అలాంటిది సినిమాల్లో పరిస్థితి ఎలా ఉంటుందో తెలుసు. కాబట్టి ఆ పని చేయను.
* తొలి సంపాదన ఏం చేశానో గుర్తు లేదు. ఒకేసారి ఇస్తే ఖర్చు పెట్టేస్తానని రామ్‌మోహన్‌గారు నెల నెలా కొంత మొత్తం ఇచ్చేవారు. ‘ఉయ్యాలా జంపాలా’ సినిమా తర్వాత ఏడాదిన్నరపాటు విరామం వచ్చింది. ఆ సమయంలోనూ నిర్మాత నుంచి జీతంలా డబ్బులొచ్చేవి.
* కుక్కలంటే నాకు చాలా ఇష్టం. చిన్నప్పుడు వాటిని పెంచుకునే అవకాశం ఉండేది కాదు. ఇప్పుడు ఏడు వీధి కుక్కల్ని పెంచుతున్నా!
* చిత్ర పరిశ్రమలో నాకు చాలామంది మిత్రులున్నారు. ఆదితో సాన్నిహిత్యం ఎక్కువ. మేం తరచూ కలుస్తుంటాం.
* ప్రయాణాలంటే చాలా ఇష్టం. విదేశాలకైనా ఒంటరిగా వెళ్లడానికే ఇష్టపడతా. లాంగ్‌డ్రైవ్‌ను ఆస్వాదిస్తా.
* చూడ్డానికి సన్నగా ఉంటానేమో కానీ నేను మంచి భోజన ప్రియుడిని. మాంసాహారం అంటే మరీ ఇష్టం.
* నా చేతికి, నోటికీ ఎప్పుడూ పని ఉండాల్సిందే. ఖాళీ దొరికితే కథలు రాసుకుంటుంటా. పుస్తకాలు బాగా చదువుతా. జీవితచరిత్రలూ, ఫిలాసఫీ అంటే ఇష్టం. మా ఇంట్లో పుస్తకాల కలెక్షన్‌ భారీగా ఉంటుంది.
* రామ్‌గోపాల్‌ వర్మగారు ఆమధ్య ఓ ప్రేమకథ చెప్పారు. ‘రంగీలా’కంటే గొప్ప కథ అనిపించింది. నాకు పిచ్చిపిచ్చిగా నచ్చింది. నన్నే దర్శకత్వం చేయమన్నారు. ‘మనం ఇద్దరం కలిసి చేయబోయే సినిమా తర్వాత ఆలోచిస్తాను సార్‌’ అని చెప్పా.

- నర్సిమ్‌ ఎర్రకోట
ఫొటోలు: మధు

ఇంకా..

జిల్లా వార్తలు

దేవ‌తార్చ‌న

రుచులు
+

© 1999- 2020 Ushodaya Enterprises Pvt.Ltd,All rights reserved.
Powered By Margadarsi Computers

Android PhonesApple Phones

For Editorial Feedback - eMail: infonet@eenadu.net
For Digital Marketing enquiries Contact : 9000180611, 040 - 23318181 eMail :marketing@eenadu.net
Best Viewed In Latest Browsers

Terms & Conditions   |   Privacy Policy

For Editorial Feedback - eMail: infonet@eenadu.net
For Digital Marketing enquiries Contact : 9000180611, 040 - 23318181 eMail :marketing@eenadu.net
Best Viewed In Latest Browsers
Terms & Conditions   |   Privacy Policy
Contents of eenadu.net are copyright protected.Copy and/or reproduction and/or re-use of contents or any part thereof, without consent of UEPL is illegal.Such persons will be prosecuted.